Verse 1 วันนั้นเราขับรถจากเชียงใหม่ ลัดเลาะทางไกลไปเมืองแพร่ ตั้งใจแค่ก๋วยเตี๋ยวน้ำล้นชามแท้ ๆ แต่เพื่อนคนหนึ่งกลับแพ้รอยยิ้มใคร เธอชื่อปุ๋ย ยืนอยู่ตรงนั้น เหมือนเวลาหยุดหมุนในทันใด เพื่อนเรานิ่งไป พูดอะไรไม่ออกสักคำ แต่ตาเขาบอกว่าหัวใจหล่นหาย Pre-Chorus ขากลับรถยังวิ่งเหมือนเดิม แต่คนข้าง ๆ เริ่มไม่เหมือนเก่า จากคนคุยเก่ง กลายเป็นคนเหงา เอาแต่พึมพำชื่อเธอเบา ๆ Chorus ปุ๋ยเอ๋ย ปุ๋ยอยู่ไหน เพื่อนฉันยังละเมอถึงเธอทุกวัน ยี่สิบปีผ่านไปเหมือนเพิ่งเมื่อวาน เขายังจำรอยยิ้มวันนั้นไม่ลืม ปุ๋ยเอ๋ย ปุ๋ยรู้ไหม มีคนหนึ่งฝากใจไว้ที่เมืองแพร่ จากก๋วยเตี๋ยวน้ำล้น กลายเป็นรักแท้ ที่ล้นหัวใจเขามาจนวันนี้ Verse 2 เพื่อนฝูงก็แซวกันจนเหนื่อย ถามเมื่อไหร่จะลืมได้สักที เขายิ้มบาง ๆ แล้วตอบอย่างคนภักดี “บางคนผ่านชีวิตแค่ครั้งเดียวก็พอ” ทุกครั้งที่พูดถึงเมืองแพร่ ตาเขาก็แพ้ความทรงจำสีทอง เหมือนได้ยินเสียงชาม เสียงหัวเราะก้อง และเห็นปุ๋ยยืนอยู่ในวันวาน Pre-Chorus ไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน ไม่รู้ชีวิตเธอเป็นอย่างไร แต่ในเพลงเก่า ๆ ของหัวใจ เขายังเก็บชื่อเธอไว้เหมือนเดิม Chorus ปุ๋ยเอ๋ย ปุ๋ยอยู่ไหน เพื่อนฉันยังละเมอถึงเธอทุกวัน ยี่สิบปีผ่านไปเหมือนเพิ่งเมื่อวาน เขายังจำรอยยิ้มวันนั้นไม่ลืม ปุ๋ยเอ๋ย ปุ๋ยรู้ไหม มีคนหนึ่งฝากใจไว้ที่เมืองแพร่ จากก๋วยเตี๋ยวน้ำล้น กลายเป็นรักแท้ ที่ล้นหัวใจเขามาจนวันนี้ Bridge บางรักไม่ต้องได้ครอบครอง แค่ได้มองครั้งหนึ่งก็ฝังใจ บางชื่อไม่เคยอยู่ในสมุดเล่มไหน แต่อยู่ในลมหายใจตลอดมา เพื่อนเอ๋ย เพื่อนรักของฉัน ยี่สิบปีแล้วยังฝันถึงเขา ถ้าวันหนึ่งได้กลับแพร่กับเรา ขอให้เจอปุ๋ย…หรืออย่างน้อยเจอใจตัวเอง Final Chorus ปุ๋ยเอ๋ย ปุ๋ยอยู่ไหน คนที่เคยพบกันวันนั้นยังจำ จากวัยหนุ่มจนผมเริ่มมีสีขาวปนดำ ชื่อเธอยังทำให้เขายิ้มได้ทุกที ปุ๋ยเอ๋ย ปุ๋ยรู้ไหม เธอคือเรื่องเล่าประจำวงเพื่อนเรา ผ่านยี่สิบปี ผ่านฝน ผ่านหนาว แต่เขายังเมา…ความทรงจำเมืองแพร่ Outro ก๋วยเตี๋ยวชามนั้นคงเย็นไปนาน แต่รักวันนั้นยังอุ่นไม่แพ้ใคร จากเชียงใหม่ถึงแพร่เคยไกลเท่าไร ชื่อปุ๋ยก็ยังไกล…ไม่พ้นใจเพื่อนเรา